Terminy Spotkań:

 

 

Czerwiec 2014

 

5 czerwca


godz. 18:00 

Msza św. z modlitwą wstawienniczą

 

12 czerwca

godz. 19:00

Spotkanie modlitewne

 

Wybór Lidera

 

19 czerca

Procesja

Bożego Ciała 

 

26 czerwca godz. 19:00

Adoracja

 

Dzisiaj jest: 31 Lipiec 2014    |    Imieniny obchodzą: Helena, Ignacy, Lubomir


 

    

Licznik odwiedzin:

dzisiaj:20
wczoraj:51
w tym tygodniu173
w tym miesiącu:2230
razem:82803


 

 

 

 



















 

          Designed by:
  www.hosti.eu


 

Miłość Boga Ojca, łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa i dar jedności w Duchu Świętym

niech będą z nami wszystkimi

 

 

Nowym Liderem naszej wspólnoty została Ula.

Życzymy jej, aby w swojej posłudze Bogu i naszej wspólnocie

uważnie słuchała natchnień Ducha świętego,

pozwoliła na opiekę Matce Bożej

oraz z radością i pokojem serca ukazywała nam miłość i miłosierdzie Boga Ojca

płynące ze zbawienia jakie przyniósł nam Jezus Chrystus.

 

 

 

 

 
 
 
 

 

Modlitwa wstawiennicza wierzących w Chrystusa

 

Dowody na praktykowanie modlitwy wstawienniczej znajdziemy najczęściej w Listach Pawłowych i to zarówno w proto- jak i w deuteropawłowych. Możemy rozróżnić tu teksty zawierające życzenie modlitwy wstawienniczej, jak i relacje o takiej modlitwie. Na szczególną uwagę zasługują relacje o modlitwie w proemiach na początku listów.

 

Proemia – z wyjątkiemListu do Galatów – zawierają skierowane do Boga dziękczynienie Pawła za istnienie wspólnoty, którapowstała na skutek apostolskiego głoszenie Ewangelii, a dokładniej za wiarę adresatów. Dziękczynienie to łącz się często z bardziej czy mniej wyraźnym wspomnieniem tego, że apostoł ciągle myślał o adresatach, to znaczy pamiętał o nich, wstawiając się za nimi w modlitwie (1 Tes 1,2n; Rz 1,9n; Flp 1,4n. 9-11; Flm 4b-6). Na wstawienniczy charakter modlitwy wskazuje sformułowanie: „wspominać o was” lub „przypominać” , choć nie ma tu mowy o treści modlitwy4. O modlitwie wstawienniczej świadczy natomiast wyrażenie „modlić się za was”. Dobry przykład takiej modlitwy stanowi tekst Flp 1,3-6. 9-11: „Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam – zawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich – z powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej. Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa (...) A modlę się o to, by miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej i bardziej w głębszym poznaniu i wszelkim wyczuciu dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa, napełnieni plonem sprawiedliwości, który przynosimy przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga”.

Powodem dziękczynienia jest wspólnota (koinwni,a), która urzeczywistniła się poprzez głoszenie Ewangelii i jest ukierunkowana na cel eschatologiczny. Aby Filipianie mogli go osiągnąć, potrzeba dalszego zaangażowania apostoła, który w swojej modlitwie wstawienniczej wzywa Boga, aby dokończył w nich to dobre dzieło, które zapoczątkował (1,6)5. Ważne znaczenie posiada również zawarta w proemium Rz 1,8-15 modlitwa wstawiennicza, w której apostoł pragnie wyprosić zrealizowanie swoich planów odwiedzenia rzymskich chrześcijan: „Bóg bowiem, któremu służę w głębi mego ducha, głosząc Ewangelię Jego Syna, jest mi świadkiem, jak nieustannie was wspominam, prosząc we wszystkich modlitwach moich, by kiedyś wreszcie za wolą Bożą nadarzyła mi się dogodna sposobność przybycia do was” (1,9-10).

Paweł chce spełniać również w Rzymie swoje powołanie apostoła narodów (por. Rz 11,3), ale musi pamiętać i ciągle zwracać uwagę na fakt, że rzymscy chrześcijanie nie przez niego zostali zdobyci dla Ewangelii6 (Rz 15,15n.20n). Jego modlitwa wstawiennicza za nich zawiera się już w samej formule listu, która pochodzi z tradycji hellenistyczno-judaistycznej (por. 2 Mch 1,6)7. Skierowana do Boga prośba za Rzymian równoznaczna jest z życzeniem pomyślności zamieszczanym w świeckich listach antycznych (por. 3 J 2).

Okazjonalnie spotykamy wzmianki o kierowanej aktualnie modlitwie wstawienniczej apostoła także w treści listów, np. w Rz 10,1: „Bracia, z całego serca pragnę ich zbawienia i modlę się za nich do Boga” (por. 2 Kor 13,7.9; Ef 3,14-19). Znacznie częściej spotykamy w treści listów Pawłowych modlitewne życzenia. Wystarczy wskazać tu np. na 1 Tes 3,11-13: „Drogę naszą do was niech utoruje sam Bóg, Ojciec nasz, i Pan nasz Jezus! A Pan niech pomnoży was liczebnie i niech spotęguje miłość waszą nawzajem do siebie i do wszystkich, jaką i my mamy dla was; aby serca wasze utwierdzone zostały w nienagannej świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętymi” czy na Flp 4,7: „A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie” (por. Rz 15,5n.13). Te życzenia tworzą drugą kategorię ważnych dla modlitwy tekstów. Znajdują się one na końcu korpusu listu bądź na początku zakończenia (1 Tes 5,23n; 2 Kor 13,11; Ga 6,16; Rz 15,33; 16,20; Flp 4,19). Zawierają one wyrażoną w formie życzenia prośbę do adresatów, której podmiotem gramatycznym jest Bóg.

Niema jednak bezpośredniego zwrócenia się do Boga w drugiej osobie liczby pojedynczej. Dobry przykład stanowi modlitwa z 1 Tes 5,23-24: „Sam Bóg pokoju niech uświęca was całych, aby nietknięty duch wasz, dusza i ciało bez zarzutu zachowały się na przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny jest Ten, który was wzywa: On też tego dokona”8. Ogólnie można powiedzieć, że modlitwa wstawiennicza Pawła, której ślady znajdujemy w jego listach, ukierunkowana jest eklezjalno-eschatologicznie. Należy tu jednak wyróżnić dwa aspekty funkcji komunikacyjnej tej modlitwy czy też jej wymiaru horyzontalnego. Modlitwa wstawiennicza zawiera pośrednie wskazania dla adresatów: Bóg jest proszony, aby udzielił tego, do czego Paweł chce skłonić swoich słuchaczy czy czytelników. Modlitwa wstawiennicza wyznacza więc często cel do zrealizowania. Odbiorcy listów znajdują się niejako w kręgu działania dynamiki Bożej, której motorem jest Duch Święty. Dlatego też wszystkie modlitwy rozpoczynają się od przypomnienia uprzedniego działania Boga: posłania Jezusa Chrystusa i zesłania Ducha Świętego. Odnoszą się do soteriologiczno- eschatologicznego wydarzenia Chrystusa ogarniającego przeszłość, teraźniejszość i przyszłość9.

Paweł zakłada, że adresaci wezwań do modlitwy partycypują oczywiście w tej dynamice modlitwy. Apostoł kieruje do nich wskazania. Obok ogólnej parenezy modlitwy, takiej, jak np. „Nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was” (1 Tes 5,17-18), „Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie - wytrwali!” (Rz 12,12) czy „O nic się już nie martwcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!” (Flp. 4,6; por. też 1 Kor 7,5; Kol 2,7; 4,2; Ef 5,4; 6,18), apostoł wzywa również do modlitwy wstawienniczej w bardziej czy mniej określonych okolicznościach, bądź liczy na taką modlitwę (por. 2 Kor 1,10-11; 1 Tes 5,25; Rz 15,30-32; Flp 1,19; Flm 22; Kol 4,3n; Ef 6,18-20).

Bardzo konkretnie brzmi skierowane przez Pawła do rzymskich chrześcijan wezwanie do modlitwy wstawienniczej za niego: „Proszę więc was, bracia, przez Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez miłość Ducha, abyście udzielili mi wsparcia modłami waszymi za mnie do Boga, abym wyszedł cało z rąk niewiernych w Judei i by moja posługa na rzecz Jerozolimy została dobrze przyjęta przez świętych i żebym z woli Bożej w radości do was przybył i mógł się dzięki wam pokrzepić” (Rz 15,30-32). Chodzi tu najpierw o pomyślne zakończenie podjętej we wspólnotach Pawłowych kolekty, aby wspólnota w Jerozolimie ją przyjęła, co miało dla apostoła wielki znaczenie eklezjologiczne. Druga intencja modlitwy to, aby doszło do pierwszego spotkania z chrześcijanami rzymskimi. Sposób i cel wezwania wiernych do modlitwy związany jest ze służbą i posłaniem Pawła10.

W realizacji służby apostolskiej Pawła uczestniczą cały czas wspólnoty przez niego założone. Ilustruje to dobrze tekst 2 Kor 1,10- 11: „Tak, mamy nadzieję, że nadal nas będzie ratował przy współudziale waszych za nas modlitw, aby w ten sposób wielu dzięki składało za dar dla wielu w nas złożony”. Paweł zapewnia tu Koryntian, że ich modlitwa za niego pomaga mu w apostolskiej działalności i łaskawie ratuje go w niebezpiecznych sytuacjach. Modlitwa ta służy nie tylko jemu, lecz również samej wspólnocie, ponieważ – z perspektywy Pawła – apostoł i wspólnota są zdani na siebie. Jedynie w komunii przed Bogiem są tym, czym być chcą – Apostołem Chrystusa Jezusa i Kościołem Boga11. Przewidując zaś pomyślne zakończenie przeprowadzonej kolekty, Paweł liczy na to, że odbiorcy kolekty, chrześcijanie z Jerozolimy modlą się za Koryntian i że okażą swoje pragnienie stanowienia prawdziwej z nimi wspólnoty. W 2 Kor 9,13-14 pisze: „Ci, którzy oddają się tej posłudze, wielbią Boga za to, żeście posłuszni w wyznawaniu Ewangelii Chrystusa, a w prostocie stanowicie jedno z nimi i ze wszystkimi. A w swych modlitwach za was okazują wam miłość z npowodu przebogatej w was łaski Boga” (por. też Kol 4,12).

Podsumowując, można powiedzieć, że modlitwa wstawiennicza dokonywała się nie tylko między apostołem a ówczesnymi, założonymi przez niego wspólnotami, lecz także między wspólnotami Pawłowymi. Apostoł utrzymuje stały kontakt i komunikuje się ze swoimi wspólnotami będąc w nich fizycznie obecny podczas swoich wizyt, przez swego delegata, bądź za pośrednictwem listów. Wzajemna modlitwa wstawiennicza w służbie Ewangelii Jezusa Chrystusa jest czymś, co podtrzymuje ten kontakt i nieprzerwaną więź. Wystarczy przypomnieć chociaż słowa Pawła o jego „codziennej udręce płynącej z zatroskania o wszystkie Kościoły” (2 Kor 11,28)12 czy też jego wezwanie: „nieustannie się módlcie” (1 Tes 5,17) skierowane do członków wspólnoty. W tym związku apostoła ze wspólnotami chrześcijańskimi Bóg jest niejako „trzecim Partnerem”, a właściwie to oni: Paweł i wspólnoty są partnerami Boga, który działa i o wszystkim decyduje13.

Należy tu też zauważyć, że Paweł – inaczej niż ewangeliści czy List Jakuba – nie porusza kwestii wysłuchania modlitwy przez Boga. Być może jest to związane z paschalną radością płynącą z rzeczywistości rozpoczęcia czasu zbawienia. Wezwanie do modlitwy wstawienniczej znajdujemy również w Liście do Hebrajczyków, w zakończeniu parenezy (13,1-19) dotyczącej obowiązków chrześcijan: „Módlcie się za nas, jesteśmy bowiem przekonani, że mamy czyste sumienie, starając się we wszystkim dobrze postępować. Jeszcze goręcej was proszę o spowodowanie tego, bym co rychlej został wam przywrócony” (13,18-19).

Jeżeli modlitwa wspólnoty za jej gremia kierownicze jest wczesnochrześcijańskim zwyczajem14, to na pierwszy rzut oka dziwi podane uzasadnienie. Podobne powiązanie wezwania do modlitwy wstawienniczej ze wskazaniem na czyste sumienie występuje też w 2 Kor 1,11-12: „Tak, mamy nadzieję, że nadal nas będzie ratował przy współudziale waszych za nas modlitw, aby w ten sposób wielu dzięki składało za dar dla wielu w nas złożony. Chlubą bowiem jest dla nas świadectwo naszego sumienia, bo w prostocie serca i szczerości wobec Boga, a nie według mądrości doczesnej, lecz według łaski Bożej postępowaliśmy na świecie, szczególnie względem was”. Być może również autor Listu do Hebrajczyków, podobnie jak Paweł, doświadcza prześladowania, które staje się powodem wezwania do modlitwy za niego. Taka modlitwa byłaby wypływającą z udzielonej nauki praktyką, która łączy autora i adresatów listu we wspólnocie Kościoła. Ten aspekt uwidacznia się jeszcze bardziej w wezwaniu do modlitwy, aby autor „co rychlej został (…) przywrócony” adresatom15.

Niewykluczone, że autor ma na myśli także modlitwę wstawienniczą przełożonych wspólnoty (h`gou,menoi) za powierzonych im członków wspólnoty. Wskazywałoby na to stwierdzenie z 13,17, że czuwają oni „nad duszami waszymi i muszą zdać z tego sprawę”. Jeżeli zaś i autor listu należy do przełożonych, to mielibyśmy tu przykład zorganizowanej eklezjalnie (por. 13,17a) wzajemnej solidarności modlitewnej16.

Na uwagę zasługuje również List Jakuba, w którym znajdujemy trzy parenezy o modlitwie: 1,5-8; 4,2-3 i 5,13-18. W trzeciej parenezie dwa razy jest mowa o modlitwie wstawienniczej: „Spotkało kogoś z was nieszczęście? Niech się modli! Jest ktoś radośnie usposobiony? Niech śpiewa hymny! Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.

Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego. Eliasz był człowiekiem podobnym do nas i modlił się usilnie, by deszcz nie padał, i nie padał deszcz na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy. I znów błagał, i niebiosa spuściły deszcz, a ziemia wydała swój plon”. Tekst rozpoczyna się ogólnym wezwaniem do modlitwy zarówno w sytuacji cierpienia jak i powodzenia (5,13). Dalej przywołana jest sytuacja doznawania zła, nieszczęścia, która jawi się jako cierpienie cielesne lub choroba. Kto jest chory, niech sprowadzi kapłanów, aby się nad nim modlili (5,14:). Ta modlitwa za chorych ma na celu cielesne wyzdrowienie, które wypływa z pewności jej wysłuchania przez Boga. Jednakże nie chodzi tu jedynie o skuteczność modlitwy, ponieważ jest powiedziane, że Pan „podźwignie” chorego17. Namaszczenie olejem przez prezbiterów, dokonane „w imię Pana”, stanowi czynność towarzyszącą modlitwie wstawienniczej. W związku z modlitwą prezbiterów za chorego, odpuszczone są mu grzechy, które popełnił. Wezwanie zaś do wzajemnej modlitwy za siebie, która ma na celu: „byście odzyskali zdrowie” należy rozumieć metaforycznie jako uzdrowienie przez Boga od tego, co przeciwstawia się krytycznemu wobec świata modelowi życia chrześcijańskiego ukazanemu w całym liście. Dlatego wyznawanie sobie nawzajem grzechów jak i modlitwa wstawiennicza ma być rozumiana jako ćwiczenie przeciwstawiające się uskarżaniu się jeden na drugiego (5,9)18.

Natomiast stwierdzenie: „Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego” (5,16d) tworzy swoiste podsumowanie całego fragmentu. Modlitwa prezbiterów i ogólna modlitwa wzajemna za siebie członków wspólnoty są warunkiem koniecznym efektywnej modlitwy19.Wezwanie do modlitwy wstawienniczej znajdujemy także w epilogu 1 Listu św. Jana (5,13-21). Chodzi zwłaszcza o wersy 5,14-17: „Ufność, którą w Nim pokładamy, polega na  przekonaniu, że wysłuchuje On wszystkich naszych próśb zgodnych z Jego wolą. A jeśli wiemy, że wysłuchuje wszystkich naszych próśb, pewni jesteśmy również posiadania tego, o cośmy Go prosili. Jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech, który nie sprowadza śmierci, niech się modli, a przywróci mu życie; mam na myśli tych, których grzech nie sprowadza śmierci. Istnieje taki grzech, który sprowadza śmierć. W takim wypadku nie polecam, aby się modlono. Każde bezprawie jest grzechem, są jednak grzechy, które nie sprowadzają śmierci”.

Autor mówi na początku o pewności wysłuchania zanoszonych na modlitwie próśb, o ile są one zgodne z wola Bożą. Wprowadza też rozróżnienie grzechów na niesprowadzające śmierci i sprowadzające śmierć. Kontekst pozwala przyjmować, że chodzi o grzeszne czyny dokonane we wspólnocie. W przypadku grzechów sprowadzających śmierć autor nie poleca, aby się modlono. W przypadku zaś grzechów niesprowadzających śmierci zachęca, aby każdy, kto „spostrzeże, że brat popełnia grzech” modlił się za niego20. Prawdziwy Cru interpretum stanowi dalsza część zdania: „a przywróci mu życie; mam na myśli tych, których grzech nie sprowadza śmierci”. Czy Bóg przywróci życie temu, za którego modlił się brat i wszystkim innym, którzy znajdują się w tej samej sytuacji? Czy może modlący się brat przywróci życie temu, za którego się modlił? A może Bóg obdarzy modlącego się brata życiem dla tych, których grzechy nie sprowadzają śmierci?21W każdym razie należy stwierdzić, że modlitwa wstawiennicza za ludzi, którzy zgrzeszyli podejmowana jest nie przez którąś z Osób Boskich, lecz przez innych ludzi w ramach solidarności wewnątrz wspólnoty.

O modlitwie wstawienniczej, którą zanoszą do Boga wierni wielokrotnie jest mowa również w Dziejach Apostolskich. Piotr modli się przed wskrzeszeniem Tabity (9,40), Paweł modli się za leżącego w gorączce ojca Publiusza, namiestnika wyspy Malty (28,8), umierający Szczepan prosi Pana o wybaczenie dla swoich oprawców (7,60), Piotr i Jan modlą się za Samarytan, aby mogli otrzymać Ducha Świętego (8,15), Szymon Czarnoksiężnik prosi o modlitwę Piotra i Jana, aby nie spotkało go nic z tego, co mu zapowiedzieli (8,24), a jerozolimscy chrześcijanie modlą się „nieustannie do Boga” za uwięzionego Piotra (12,5).

Element modlitwy wstawienniczej zawiera także modlitwa jerozolimskich chrześcijan po uwolnieniu apostołów Piotra i Jana z więzienia (4,24-31): „A ci, wysłuchawszy tego, wznieśli jednomyślnie głos do Boga i mówili: «Wszechwładny Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego, co w nich istnieje, Ty przez Ducha Świętego powiedziałeś ustami sługi Twego Dawida: Dlaczego burzą się narody i ludy knują daremne spiski? Powstali królowie ziemi i książęta zeszli się razem przeciw Panu i przeciw Jego Pomazańcowi. Zeszli się bowiem rzeczywiście w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i pokoleniami Izraela, aby uczynić to, co ręka Twoja i myśl zamierzyły. A teraz spójrz, Panie, na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje z całą odwagą, gdy Ty wyciągać będziesz swą rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa». Po tej modlitwie zadrżało miejsce, na którym byli zebrani, wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i głosili odważnie słowo Boże”. Bóg określony jest tutaj jako Stwórca świata i Pan historii, który przez usta Dawida zapowiedział walkę ludzi przeciw Bogu i Jego Pomazańcowi. Po wskazaniu na obecną sytuację, w której realizują się zapowiedzi Boże („zeszli się bowiem rzeczywiście… przeciw… Jezusowi… Herod i Poncjusz Piłat z poganami i pokoleniami Izraela) następuje prośba o interwencję Boga22. Prośba ta może być rozumiana jako modlitwa wstawiennicza za wszystkie „sługi Boże”, aby umocnione przez Boga i wsparte Jego łaską kontynuowały dzieło głoszenia dobrej nowiny o Chrystusie23.

 
Modlitwa wstawiennicza w Nowym Testamencie, Ks. A.J. Najda Studia Teologiczne, Białystok, Drohiczyn, Łomża, 29(2011)
 

 

 

Cechą miłości chrześcijańskiej jest zawsze konkretność

i wyraża się ona bardziej w dziełach niż słowach,

bardziej w dawaniu aniżeli w braniu.

(Papież Franciszek)

 

 

 

Kontakt: 694313063

                               http://stowarzyszenie-cis-ostroleka.1gl.pl/

 

 

Zapoznaj się z historią naszego miasta.... Pięknej Ostrołęki.

www.youtube.com/watch